طفلک جون

ما انسان ها شبیه به گودالیم

بعضی هایمان شبیه به طبل

شبیه به تمام ِچیز های تو خالی که بیماری ِخود شیفتگی شان را جار می زنند

و فکر می کنیم صاحِبیم

صاحب ِزمین ِزیر ِپایمان

گاهی هم صاحب ِزمین ِزیر ِپای این و آن

صاحب ِسایه ی آدم های اطرافمان

صاحب ِدست خط هایشان، تنها راه رفتن هایشان

صاحب ِافکار ِپیچ در پیچشان که دوست ندارند ادامه ی هیچ مَسیری باشد

هر کس قوانین رقص خودش را دارد

بیا رو راست باشیم

افکارِ من

افکار تو

خریدَنی نیست که بخواهد فروشی باشد

امروز از اون روزایی بود که کلی انرژی داشتم که نمی دونستم چه کنم؟!!

کلی هم دلم می خواست بنویسم و حرف بزنم

اما الان فقط یه آدمیم که با کلی انرژی و هیجان دارم در جا می زنم

همین

فعلا بی خیال

تا بعد

حتما همه تون این روزا بیرون رفتین.دوباره نزدیک عیده و کلی تغییر.

سبزه ها و ماهی قرمزای کنار خیابون

بوی پونه بوی خاک....

بازم داره بهار میاد

یه سال دیگه هم گذشت

خوب یا بد؟

پربارتر ازسال قبل بود برام.

دور روزدیگه تولد طفلک جونه

بچه ام دو سالش شد. نمی دونم تا چند سالگیش می خواد باهام بمونه اما امیدوارم فقط ثبت کننده صفحات تاریک زندگیم نباشه.

این چند وقت درس خوندم.اما کم. نه اونقدری که دلم می خواست و می شد.

یه روزم با یه سری از بچه ها رفتیم شمال که جای همه تون خالی خیلی خوش گذشت.

بقیه شم بدک نبود

دلم بیشتر از اونچه فکر می کردم برا سمیر تنگ شده بود. و البته اون هم

سمیر................

یه دیدار دوباره با سمیر

البته به خاطر به هم ریختن کاراش من با یه موجود فوق العاده افسرده روبرو بودم و جاتون خالی بود برا دیدن دلقک بازیهای من

اما خب خودمونیم خودمم یکی رو می خواستم

اونقد که می تونستم شاد کنم شاد نبودم.

نمی دونم چی بگم.

اما تا حالا شده احساس کنی هیچ کس در این لحظه حتی به تو فکر هم نمی کنه  و حتی حضورت هم مهم نیست

شده احساس کنی کسی باهات صادق نیست و به خاطر محبتی که هست رابطه ای باهات نداره

احساس کردی تمام رابطه ها فقط شدن یه گذر تو زندگی؟؟!!!!

دلم میگیره وقتی می بینم و یا فکر می کنم که اطرافیانم اون چیزی نیستند که نشونم میدن و ادعاشو دارن.

این میشه تو جمع ولی تنها بودن.

بی خیال

آخرای ساله

چند روز دیگه میرم خونه.

دوباره تغییر آب و هوا.....

عوض شدن سال

عید

عیدی....

وتولدم

پایان ۲۳ سالگی و باز هم بزرگ شدن

عید همه تون پیشاپیش مبارک

طفلک جونم تولد تو هم مبارک.

در نبرد همیشه ی مرگ و زندگی

شکوفه ها را نشانه گیر

بر چیرگی نشاط زندگی.

چند وقتیه کم اومدم اینجا نه که وقتش نبود ولی خب حسش نبود.

چند روز پیش کنکور ارشد بود . هر چند که اصلا امتحان خوبی ندادم ولی خب پشت سر گذاشتن یه چیزایی بهت آرامش میده.

خوابگاه زنده شده!

بعد کنکور دوباره تموم سر و صداها و هیجانهایی که یه مدت خاموش بوده شکوفا شده!

الهی بچه ها چی کشیدن این مدت

منم که مثلا قراره از امروز درس بخونم!!

باورم نمیشه ۴ سال گذشته باشه از روزیکه اومدیم دانشگاه!

چقدر زمان برای گذشتن عجله داره!

گاهی اوقات دلتنگ لحظه هایی میشی که رفتن و دیگه برنمی گردن

گاهی تکرار یه لحظه می تونه خیلی واست خوشایند باشه

.....

ولی به قول سمیر: هیچ وقت راه رفته رو برنگرد!!!

چقدر دلم براش تنگ شده........

بیخیال

اینم یه گذر از لحظه است!

دلم خیلی کوه می خواد

زیاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااد

 نبودن

هیچ وقت به تلخی فراموش کردن بودن نیست.

در بنفشه زار چشم تو

من ز بهترین بهشت ها گذشته ام

من به بهترین بهارها رسیده ام

ای جدایی تو بهترین بهانه گریستن

بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام

ای نوازش تو بهترین امید زیستن

نام تو

اگرچه بهترین سرود زندگیست

من تو را به خلوت خدایی خیال خود

بهترین بهترین من خطاب می کنم

بهترین بهترین من

من از جهان تو سخن میگویم ،

                                      که چه بی شرمانه  نت های مرا نوشت .

و ثانیه هایم چه غریبانه ،

                                   گوش به آوازش سپردند .

اینجا سرای  ِِ سراب است  ........            (‌ صدای عطش لبی می آید )

نگاه مردی در عمق نگاهم ، 

                                  نقطه ی تقاطعی ست برای آغاز عشق .

و پشت ِ کلفتی  ِ صدایش ،

                                  دوست داشتن چه ناگهان می آید و می رود 

                                      ****

من از جهان تو سخن میگویم ؛

                                            بی بنیاد ...

و در زمین عاشق شدم .

سرو خوش اندام اویم و  شاخه هایم چه بسیار بلند !

او ...  تبر دارد ......      و تنه ام به خود لرزید ......

                                                                  ( ریشه هایم یادش رفت )

                                       ****                                         

بهار ...  تابستان  ...  پاییز ...  زمستان ...

                                              هر روز بزرگتر میشوم .

و من دلم این همه صدای نا مأ نوس نمی خواهد .

    ****                                        

 من از جهان تو سخن میگویم .

                                          و بی شرمانه سرشارم از التهاب بودن ...

  و او از من آب میخواهد ...........

لابد فکر می کنین چقد چرت و پرت گفتم!

نه؟

نمی دونم

ولی خب همچین سرحال نیستم. بد نه! اصلا!!!

امتاحانا امروز شروع شد!

دیشب تا آخرای شب منتظر بودیم که بگن تعطیله و بی خیال درس شیم که نشد و مجبور به شب زنده داری شدیم..

چند روز پیشم خبر به عقب افتادن کنکور ارشد مثل یه بمب تو خوابگاه منفجر شد که البته من یکی که بد جورری اعصابم خرد شد.

خداییش خیلی احمقن!!!

یه ذره فکر نمی کنن که چه زمانی دارن چی کار میکنن!

هر چند که این کنکور واسم خیلی مهم نبود و اصل امتحانم خرداد ماس ولی خب ....

دلم می خواست از شر امتاحانا و کنکور بگذرم و بعد از سه ماه برم خونه.کاملا بی دغدغه

بدون هیچ فکری و رها از همه چی

نمی دونم

سمیر هم رفت

و من رو با تنهاییام تنها گذاشت

هر چند که میدونستم آخرش رفتنه ولی خب به قول دختر همسایه:

این دله......

هی

هنوز کامل کامل نرفته ولی خب رفته دیگه

اون که رفته دیگه رفته.....

بی خیال

از این به بعد  خودم می مونم و تنهایی و خدام

می خوام درس بخونم

امیدوارم بتونم

                                                    ساحل بهانه است. رفتن رسیدن است

من همچنان پرتلاطمم!

فقط یه ذره بهتر

امروزم از صبح نشستم پای کامپیوتر و کلی کار انجام دادم

خسته شدم

این سایت گروهمونه(همون گروه علمی که گفتم!!!)

از بالا اومدنش خیلی خوشحال شدم.شاید بقیه نتونن دلیل این شادی رو درک کنن.ولی وقتی تو یه کوچولو هم نتیجه تلاشتو ببینی خوشحال میشی.

اینکه تقریبا از هیچ به جایی برسی که حداقل تو اولین مرکز پژوهشهای ایران به عنوان گروه برتر شناخته شی باارزشه!!!

هر چند که این جور کارا تو ایران ارزشی نداره......

ولی مهم نیست.ما تلاش میکنیم

در هر صورت این سایت ماست:

http://hin.tums.ac.ir/

همیشه خوش باشین

از دنده چپ پا شدم. همین

تنها چیزی که در مورد عصبانیت امروزم می تونم بگم!!!!!

نمی دونم اون همه شادی دیروز کجا رفته؟!!

از این که هیچ وقت درست نمی شم اعصابم خرد میشه!!!

اراده ام منو کشته!

خوشم میاد همین دیروز این همه تصمیم گرفتم ولی.....

دیشب ساعت ۹ خوابیدم که یه خرده استراحت کرده باشم . وقتی بیدار شدم ۵/۸ امروز بود!!!

۱۱/۵ ساعت خواااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااب!!!

از صبح هم نمی دونم چمه؟!!!

فقط می دونم احساس بهم ریختگی وحشتناکی دارم.

خدایا کمک کن.

که آروم تر شم. آروم تر از اینی که هستم.

راستی زین پس به جای واژه آقا کتی جون می گم : سمیر

احساس کردم خیلی لوسه . منتها دیروز چیزی به ذهنم نرسید.

الانم باید برم خیلی عجله دارم

بازم کارای گروه

ما رفتیم

تا بعد..........

رسم بد عهدی ایم چو دید ابر بهار     گریه اش بر چمن و سنبل و نسرین آمد

حسابی همه چی در هم و بر همه!

نمی دونم چرا ولی احساس می کنم هیچ چیزی سر جای خودش نیست.تلاش میکنم که همه چی خوب باشه ولی فکر کنم موفق نیستم!

یه ذره آشفته ام! غمگین نه! اصلا!

اتفاقا شارژ شارژم و به قول رفقا: حسابی خجسته

ولی خب با این به هم ریختگی نمی دونم چه کنم؟!!

این که از یه جایی متوجه شی و بخوای شروع کنی . درسا رو میگم هر چند که خیلی دیر ولی شروعش کردم هر چند که کم!

واسه ارشد.

آخه نمی دونم می خوام تو یه سال چه کنم! حیفه یه سال از عمرمه.

هر چند که هیچ نتیجه ای هم نخواد داشته باشه ولی خب..... حداقل دلم نمی سوزه.

از اون طرف کارای آزمایشگاه و گروهمون!خیر سرم با این گروه علمیمون!!!

( البته بگم واقعا علمیه ها! هر چند که این حرفا به من نمیاد!!!)

تلاش برای اون تمام وقتام رو گرفته!

دلمم که دلتنگ خونه میشه........

منم که منتظر یه بهونه برای فرار از درسم( زجر بزرگیه به خدا)

همه اینا رو که بذاری کنار حضور آقا کتی جونم ( علاقه وافری به گربه دارند) هم هست.

البته خب خداییش حضورش کمکم کرده.

مرسی آقاهه

ولی خب کنار هم چیدن همه اینا واسم دغدغه بزرگیه!!

ولی من از پسش بر میام.نه؟؟؟!!!!!

چه بی مقدمه در من شروع تو پیداست
و صادقانه بگویم که در دلم غوغاست
چه دیر دیدمت اما چه زود دل بستم
به لحن شرقی چشمت که این چنین گویاست
هزار شعر نگفته به گوش من خواندی
و شاعرانه شنیدم که لهجه‌ات شیداست
رسیده‌ای ز "ندانم کجا"ی کشور عشق
که ماورای مدار کبود غربت‌هاست
چه کودکانه تورا بی‌قرار می‌خواهم
اگر چه گفتن ِخواهش خلاف عادت ماست
شگفت آوَرَدَت این صراحتم اما
نمانده فرصت کتمان و شعر بی‌پرواست
و بی‌مقدمه آن سان که خوب می‌دانی
ز واژه واژه‌ی سرخش، نهفته‌ها پیدا

                           زندگي تفسير سه کلمه است : خنديدن .... بخشيدن .... و فراموش کردن

چند وقتیه می خوام بیام اینجا ولی وقت نمی کنم . وقت که نه! بیشتر تنبلیه!!!!

این آخر هفته حسابی تو اتاق خندیدیم!

قضیه اینه که مامان مندوس (مندوس: یه جورایی آقای آینده گین گین) می خواد بیاد ملاقات گین گین ( هم اتاقی بنده! )

از بس این دوست من زیادی با ادبیات خوابگاه آشنا شده. هیچ جوری نمی تونه کاملا مودبانه ( منظور بدون هیچ گونه سوتی) صحبت کنه!

این چند روز ممنوع الصحبتش از نوع خوابگاهی کردیم.

وضعیت قشنگیه

ولی خودمونیم بعید می دونم این قضیه کاملا به خیر بگذره!

( فکر کنم گین گین بکشتم!)

ولی خب خوبه ما آدما همیشه انتظار یه حادثه غیر منتظره رو داشته باشیم و خودمون رو واسش آماده کنیم.

یه ذره هیجان بیشتر تو زندگی هیچ چیزی ازت کم نمی کنه!

به قول یکی از رفقا: من این بدن رو نمی دم کرما بخورن!

از زندگی تا اونجایی که می تونی استفاده کن! و لذت ببر!

همیشه خوش باشین

هنوز در سفرم

خِیال می کنم در آبهای جهان قاِِِِیقی است

و من ـ مسافر قایق ـ هزارها سال است

سرود زنده ی دریانوردهای کهن را

به گوش روزنه های فصول می خوانم

و پیش می رانم.