ما آدم ها
بعضی هایمان
خیلی زود میمیریم
آن ها که زنده می مانند
بیشتر میمیرند
باورش سخت نیست
سال ها پیش ما را کشتند
زمین از آن بیابان های دور افتاده بود
در گور ِاین دنیا دفنمان کردند
تا خیال کنیم زندگی یک فرصت برای بخشش گناه های کودکانه ایست
که یادمان نمی آید
بعضی هایمان
خیلی زود میمیریم
آن ها که زنده می مانند
بیشتر میمیرند
باورش سخت نیست
سال ها پیش ما را کشتند
زمین از آن بیابان های دور افتاده بود
در گور ِاین دنیا دفنمان کردند
تا خیال کنیم زندگی یک فرصت برای بخشش گناه های کودکانه ایست
که یادمان نمی آید

ما انسان ها شبیه به گودالیم
بعضی هایمان شبیه به طبل
شبیه به تمام ِچیز های تو خالی که بیماری ِخود شیفتگی شان را جار می زنند
و فکر می کنیم صاحِبیم
صاحب ِزمین ِزیر ِپایمان
گاهی هم صاحب ِزمین ِزیر ِپای این و آن
صاحب ِسایه ی آدم های اطرافمان
صاحب ِدست خط هایشان، تنها راه رفتن هایشان
صاحب ِافکار ِپیچ در پیچشان که دوست ندارند ادامه ی هیچ مَسیری باشد
هر کس قوانین رقص خودش را دارد
بیا رو راست باشیم
افکارِ من
افکار تو
خریدَنی نیست که بخواهد فروشی باشد

+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387ساعت 12:16  توسط حدیث
|

