من از جهان تو سخن میگویم ،
که چه بی شرمانه نت های مرا نوشت .
و ثانیه هایم چه غریبانه ،
گوش به آوازش سپردند .
اینجا سرای ِِ سراب است ........ ( صدای عطش لبی می آید )
نگاه مردی در عمق نگاهم ،
نقطه ی تقاطعی ست برای آغاز عشق .
و پشت ِ کلفتی ِ صدایش ،
دوست داشتن چه ناگهان می آید و می رود
****
من از جهان تو سخن میگویم ؛
بی بنیاد ...
و در زمین عاشق شدم .
سرو خوش اندام اویم و شاخه هایم چه بسیار بلند !
او ... تبر دارد ...... و تنه ام به خود لرزید ......
( ریشه هایم یادش رفت )
****
بهار ... تابستان ... پاییز ... زمستان ...
هر روز بزرگتر میشوم .
و من دلم این همه صدای نا مأ نوس نمی خواهد .
****
من از جهان تو سخن میگویم .
و بی شرمانه سرشارم از التهاب بودن ...
و او از من آب میخواهد ...........
لابد فکر می کنین چقد چرت و پرت گفتم!
نه؟
نمی دونم
ولی خب همچین سرحال نیستم. بد نه! اصلا!!!
امتاحانا امروز شروع شد!
دیشب تا آخرای شب منتظر بودیم که بگن تعطیله و بی خیال درس شیم که نشد و مجبور به شب زنده داری شدیم..
چند روز پیشم خبر به عقب افتادن کنکور ارشد مثل یه بمب تو خوابگاه منفجر شد که البته من یکی که بد جورری اعصابم خرد شد.
خداییش خیلی احمقن!!!
یه ذره فکر نمی کنن که چه زمانی دارن چی کار میکنن!
هر چند که این کنکور واسم خیلی مهم نبود و اصل امتحانم خرداد ماس ولی خب ....
دلم می خواست از شر امتاحانا و کنکور بگذرم و بعد از سه ماه برم خونه.کاملا بی دغدغه
بدون هیچ فکری و رها از همه چی
نمی دونم
سمیر هم رفت
و من رو با تنهاییام تنها گذاشت
هر چند که میدونستم آخرش رفتنه ولی خب به قول دختر همسایه:
این دله......
هی
هنوز کامل کامل نرفته ولی خب رفته دیگه
اون که رفته دیگه رفته.....
بی خیال
از این به بعد خودم می مونم و تنهایی و خدام
می خوام درس بخونم
امیدوارم بتونم
ساحل بهانه است. رفتن رسیدن است
